| تبليغات | X |
گفتم برایت بنویسم از انبساط دائمی زمان، که می رسد با بادِ پیچیده لابه لای موهات و مرا جادو می کند؛بنویسم از چشمهای تو اول آمده بودند به خواب من
يا من تو را وقتی که بيدار بودم ديده ام
فرقی نداشت
باطل السحر چشمهای تو بود بين ستاره و عسل
يا آنکه ريخته بودی گيسو به جان من
فرقی نداشت
جنون از لبهای تو بود با طعم شراب و بهار
يا معدن طلا از انحناهايی که داشتی
فرقی نداشت
. . .
این می شود که حالا نشسته ام روبروی تو
، پلک هم نمی زنم و پشتِ هم می نویسم وقتی چشمات هم میاد/ دو ستاره کم میاد/. . .
مجبور ، هشت حرفي
همه چيز كه اينهمه ماندن
طعم الكل
گيج مي شوم
- بازي كن !
هي كم مي آورم
و كيسه هاي زباله
كنار جدول خيابان، بالا ...
ميو ، ميو ...
سنگ ، كلوخ ، آجر
ساكت نمي شوند
بر سرم
كه تكه هاي شكسته اش سالهاست
- بازي كن !
¨
زباله دان ، چهار حرفي
خط مي زنم
دفترم
ورقهام
رگ
خون گرم
آقا ! خانوم !
خون تازه !
كه سرريز مي شود
همه كاسه هاشان
تو ، زخمهام كه بردي
حالا از بس دلم كه مي گيرد
خالي رگهام
هوا سوت بزن
از بس نفس مي كشم
- بازي كن !
¨
زنده ، پنج حرفي
اينهم آنقدر شكسته
حساب شناسنامه ام
كه لعنتي كوك نمي شود
بهم مي ريزد
- بازي كن !
كنار جدول خيابان
بطريهاي شكسته ات را برسرم مست ميكني
نفس مي كشم
لعنتي كوك نمي شود
ميو ، ميو ..
- بازي كن !
¨
گمشده ، پنج حرفي
روزنامه و پاكتي سيگار به خيابان مي روم
تمام آسفالت داغ بر سرم
و ردِ چرخها
شانه ها ،
بازوانم
پاها
مچاله شان مي كني
حيفِ جدولهاي عزيزي كه زندگي مي كنم
- بازي كن !
لجوجانه سوت مي زنم
و تمام صفحه بازي
خاكستر سيگارهاي گشنگيِم
هنوز نفهميده اند ،
مهره شاه ندارم
- بازي كن !
کودکیَت را من
مرا باد ...
می بینید که دارم گم می شوم
نه آقا ! بعيد می دانم مال اينجا باشم
بعد تا به کودکيت آمده باشم
بزرگ می شويم بزرگ می شويم ...
يواشتر لطفا
اَک اُ اِ چار
اَک اُ اِ چار
گفتم که من از اين لباس بدم می آيد
يا
بدم می آمد
حالا ، با باد که می وزد همه چيز می پوشم
و می روم برايت ستاره صيد کنم
- جناب سرهنگ تور من پاره است
- خفه شو پسر !
اَک اُ اِ ...
¨
چقدر داد کشيدم من سيب ...
من کرم سيب خود بودم
که زير دندانهايم صدا دادم و له شدم
چه طعم بدی دارم زير دندان
کسی مرا نخورد بد مزه ام
اينجا خيابان بوی داغ می دهد سياهِ سياه
« ای تشنه لب ...» « شاه عرب ...»
- من راه خانه را گم کرده ام شما نمی دانيد کجايي هستم ؟
- ما اهل کوفه نيستيم کار داريم پسر جان
تسبيحم را به دندان می گيرم و می دوم
تا دوباره کرم نشده ام بايد برگردم
من دستهايم را در ضريح جا گذاشته ام
تو بوی ضريح می دادی
و چراغ اتاقت از اين پائين...
خوابت نمی برد گفتم برايت سيب بياورم
بی دست و پا سيب خودم را و من کرم سيب خود بودم
- اَه ! طعم سيب را خراب می کن
- آقا جان ! گفتم که، تازه دست و پا در آورده ام راه رفتن بلد نيستم
و تمام دسته عزاداری از رويم می گذرد
« کشتن تو را ... » « ای بی کفن ... »
و من زير دست و پا برای کودکيت خواب می بينم
- پسر جان تو ديگر بزرگ شده ای بايد راه بروی
تــا تــی . . . تــا تــی . . .
راه می افتم دنبال باد
- کودک زيبايی را می برند-
در آغوش گرفته باشم از باد بيشتر - برای تولدت -
کودکيت را می دوم از باد بيشتر
کودک زيبايی را من
مرا باد ...
قول می دهم روز تولدت با دست پر برگردم
و موهايت را پريشان کنم از باد بيشتر
¨
- دو تا چايی پر رنگ ليوانی لطفا
_آقا ! ، خانم ! نيت کنيد برايتان فال بگيرم
اينجا را برای خدا خالي نگهداشته ايم
اينجای سينه را می گويم
لطفا برايمان فال بگيريد تا کی خالی می ماند ؟
دستم به دامنت
قلبم...
قلبم ! آخ قلبم ! نه ناراحتی قلبی ندارم ، قلبی ندارم، قلب ندارم
« مژدگانی برای کسی که با قلبم برگردی »
اَلسلامُ عَلَيْک يا عَلیِ بْنِ مُوسَی الرِضا
السلامُ عَلَيک يا حُسَين بنِ عَلی
برگردی
و لعنتُ ا... عَلی اعدائِهِم اَجْمَعيِن
باد می آيد
باد شديد
باد هزار ساله
از نمی دانم کجا اينهمه باد می آيد
" The Mobile Set Is Off "
به يكجا بندم کنيد دارم از حافظه ات می روم
به حق شرف لا اله الا ا...
لا اله الا ا...
لا اله الا ا...
السلامُ عَلََيکُم يا اَهلَ الْقُبور
شب تا صبح چقدر تسبيح پاره کردم !
« فضای پرواز ملائک را آلوده نکنيد »
پنجره را باز می کنم
و شب تا صبح دوازده هزار بار سيگار می کشم
- شاهد هم داری ؟ - نه ، ندارم
- اينجای سينه ت چرا خاليه ؟ - گفتم که در کودکی برايمان فال گرفته اند
o
عصر جديد ، تجريش ، انقلاب ، مشهد ، دربند ، دريا ...
می دانم رفته باشی گم می شوم
و تا جا نياندازم مدام دوره می کنم
لطفا برايم زهر مار بياوريد
صبح تا شب سفارش می دهم و سير نمی شوم
آدم چه جان سگی دارد
که باز می نويسم !
اين نو شته کم کم شعر می شود
اين شعر هم انگار نامه
لا اله الا ا...
لا اله الا ا...
می گويم کال هم باشم ، بد مزه
زير آفتاب دست و پا در آورده ام
دارم می رسم
می گويم من هم خودم را خورده ام باور کن سمی نيستم
می گويم ، می ترسم از سيب يا هر چيزی که می ترسم و نمی دانم
چيزی به عقب بر نمی گردد می دانم
آن هم با اين ساعت های جديد ارتعاشات اتم سزيم
بر نگردد ، با شد
می خواهم عقب را جلوتر بِکِشم
بِِکِشم ، بِِکِشم
آنقدر که دود بالا بياورم
من برای لايه اوزن خطرناکم
بعد
جايی دفنم کنيد
دعاهايم را خوانده ام :
« برسم
برگردی
و کسی چه می داند، فالمان درست در بيايد »
رشت 10/1/81